Bij nieuwe eiwitbronnen wordt vaak veel aandacht besteed aan het eiwitgehalte, de sensorische eigenschappen en de voedingswaarde. Voor een technisch productontwikkelaar is dat maar een deel van de applicatiepuzzel. Om een functionele rol te kunnen spelen in een voedselproduct zal het eiwit ook technische eigenschappen moeten hebben. Lost het goed op? Kan het water binden en geleren? Vormt het een stabiele emulsie? Wat gebeurt er tijdens verhitting? Veel vragen, en voor Grassa was er daarom behoefte aan een bredere technische beoordeling van het geproduceerde graseiwit.